| new's profile^_^[=N.e.W=]^_^PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
October 27 ไปเส็ด อเกนได้ไปทาเลทีไร ไม่พ้นระยองคับเพ่น้อง มีตังขึ้นเรือเพิ่มหน่อยก็ได้ไปไกลหน่อย
ปิดเทอมเล็กปี 3 เทอมแรกก็เลยไปเท่วทะเลกะพวกเด็ก work ซะงั้น
ไป 7 คนชาย 3 หญิง 4 เริ่มที่กุ พี เอ็ก เบส โม จิง บี กับภาระกิจ 4 วัน3 คืน
วันแรก 22/10/50 นัดกันที่สวนจตุจักรตอน 9 โมงเช้าแล้วก็
ไปรถตู้ที่น้องบีจัดมา แล้วก็ออกเดินทางกันประมาณเกือบ 10
โมง ใครมาคนสุดท้ายวะ อ่อ นังโมกะนังเบส ไปถึงระยองก็
แวะบิ๊กซีก่อนเลย ซื้อเสบียงพร้อมสุรา แล้วก็เดินทางต่อไปที่
ท่าเรือ ขึ้นเรือถึงท่าเรือเสม็ด เหมารถต่อไปยังหาดทรายแก้ว กับ
ที่พักสุดหรู...แม่พลอย แต่ที่เด็ดๆคือตอนไปแดกข้าวกันที่ร้าน
ข้าวตรงข้ามเซเว่น พวกกูเรียกร้านเจ้ เพราะเจ้ร้านนี้โหดมหาประลัย
ด่าลูกน้องเป็นชุดจนลูกค้ายังหลอนเลย กลัวเจอด่าว่าสั่งข้าวเชี่ยไร
ตกดึกแดกเหล้าตามประสาขี้เมา อีโมแข็งสุดไปก่อนเลยคับท่าน
วันที่สอง ตื่นมาไม่ทำเชี่ยไรเลย ตื่นแล้วนอน นอนแล้วตื่น แดกข้าวร้านเจ้ตามเคย
ตกเย็นเล่น บานาน่าโบท มีไอ้พีมะเล่นคนเดว แต่บานาน่าโบทเนี่ยมันเล่นแล้วต้องสนุกไม่ใช่หรอวะ
แต่ทำไมกูเจ็บตัวไปหมดเลยวะ เหมือนโดนถีบ โดนศอก ครบท่ามวยไทยเลย ตกดึกก็ไปแดกข้าว
ร้านไรวะจำไม่ได้ รุ้แต่ว่ามันติดกับร้านที่แม่งโชว์ควงไฟ ร้านนี้กิน 2 วันติด แต่เพื่อนๆติดใจเด็กเสิร์ฟคนนึง
กุเรียกแม่งว่าไอ้ยิ้ม เพราะมันยิ้มจังเลย ไม่รู้แม่งเคยโกรธรึเปล่า ยิ้มมากพวกกูเลยให้ติ๊บแม่งเลย 40 บาท
กลางคืนเป็นง่อยกันหมดไม่มีใครแดกกะกู เอ็ก พี เพราะแม่งดู ตี 10 สัมภาษเข็ม ชายชกรร 3 คนก็เลยต้องเหมา
เบียร์ 8 ขวดที่เหลือ แล้วก็เข้าไปลักหลับนังโม กะ นังเบส
วันที่ 3 เช้าตื่นมาสูบบุหรี่กะไอ้พี แล้วก็เดินไปนั่งตรงซุ้มริมทะเล
ก็มีคนมาถามว่าจะเพ้นมั้ย นั่งดูรูปไปดูมา ไอ้เหี้ยพีกะนังโมเลือกรูปมา
ให้กูเพ้นซะงั้น แต่ไอ้พีจ่าย 220 บาท ก่อนจะเดินออกไปกินก๋วยเตี๊ยว
แล้วก็ไปเช่ามอเตอร์ไซค์ขี่เล่นกันบนเกาะ เด็กแวนซ์ซะงั้น รถกุเท่สัด
สก๊อย 2 นังโม กะ น้องงงงจิง เอ็กไปก็เบส ส่วนพีก็ต้องน้องบีดิวะ วันนี้
แวนซ์กระจาย ทางแม่งโคตรวิบาก แต่วันนี้สนุกสุดเลย สุดๆไปเลย
กลางคืนเด้าแหลก แดกเหล้า 2 กรม 1 แบน แล้วก็คนละช็อต ฤทธิ์ของ
มันทำให้พวกผู้หญิงหอมกุ แล้วก็ให้ไอ้เอ็กหอมพวกมันได้ คราวหน้า
ถ้าแดกเยอะก่านี้ นายเส็ดเรา ก๊ากๆๆๆๆ
วันสุดท้ายตื่นมารอกันอาบน้ำทีละคน แพ็คกระเป๋า ออกจากที่พักเที่ยง แวนซ์กันรอบสุดท้าย
ไปส่งสาวๆที่ท่าเรือ แล้วก็คืนรถ ตามด้วยนั่งกระบะไปสมทบที่ท่าเรือ ออกเรือถึงฝั่ง แดกข้าว
นั่งรถของเชิดชัยกลับ กทม. แต่รถคันนี้ทำพวกกูเสียวกันเลยที่เดียว เพราะมีเด็กเกรียนนั่งมาด้วยซะงั้น
พวกกูเลยต้องนั่งนิ่งๆ เด๋วโดนเกรี๋ยนกระทืบ กลับถึง กทม. ก็บ๊ายบายคร๊าบบบบบบบบ
ปล. นังโม คอมันเป็นนุ่นหรอวะ แต่ทริปนี้ถ้าขาดมันคงกร่อย
เพราะมันทำไม่ไรเกินคาดตลอด เดินอยู่ดีๆ ตีลังกาซะงั้น
นังเบส ตูน บอดี้แสลม เหมาะสมแล้ว แต่กุว่าเหน่ง y-not เหมาะกว่า
ถ้าไม่สังเกต เธอก็คือผู้ชายธรรมดาๆคนนึง
น้องงงจิง ที่แท้เทอก็เป็นลูกสาวของเดวิส คอปเวอฟิว เหล้าเต็มแก้ว
ไม่เข้าปาก แต่หมดได้ เก่งๆๆ ตามความเปงจิง(กูเสียดาย)
แต่ก็ยอมรับคับ เพราะเธอมากินเบียร์ต่อจนหมด แก้ตัวได้ทัน
เวลา ใช่มั้ยสก๊อยคนสวย
น้องบี แน่นอนขาดเทอแล้วทริปนี้จะยุ่งไปหมด ทั้งคนดูแลทรัพย์สิน
ดูแลเพื่อนที่เมา รวมถึงอาจจะดูแลหัวใจใครบางคนรึเปล่า
ไอ้พี แดกเหล้าเก่งนี่หว่า แต่สูบยาเก่งกว่าวะ ข้าน้อยคาราวะ
เพื่อน....กูรักมึงวะ
เอ็ก ทริปหน้ายังไงก็ต้องมีมึง เพราะเราตลกคณะเดวกัน กูปล่อย มึงรับ
เด๋วแป็ก ชิมิ
เจ้ร้านข้าว เมือไรมึงจะปิดเชียร์วะ เด๋วกุก็ฟ้องสารวัตรมหาลัยเลย เค้าห้ามว๊าก
กันแล้วสมัยนี้ "ปลาหรือปลาหมึก"
The End
October 05 ลืมไปว่ามีเสปซซซซ ไม่ได้เข้ามาน๊าน......นาน เสปซของเรา
วันนี้มาหาไรเขียนเล่นหน่อย ก็เพิ่งได้อัพหลังจากกลับมาจากเมกาครั้งแรก 3 เดือนละ ช่วงอยู่เมกาหลังจากทำงานเส็ด ก็เที่ยวกะเที่ยวกะไอ้พี&เอ็ก เที่ยวลาสเวกัส ไปนอนบ้านนังแพร เพื่อนเก่าตอนที่อยู่เตรียม เคยอยู่ห้องเดวกะมันตอนม.6 ช่วงที่ไปอยู่บ้านมันที่เวกัส มันเทคแคร์ดีมาก พ่อแม่มันก็ดูแลพวกเราดี มันก็พาขับรถเที่ยวตลอด 7 วันที่อยู่ที่เวกัสเลย ทั้งกลางวัน กลางคืนไม่มีพัก ขอบคุณแพรจริงๆที่ดูแลพวกเราขนาดนี้ สนุกมากเลย กูจะไม่มีวันลืมช่วงเวลาสั้นๆ 7 วันที่อยู่ลาสเวกัสเลย ขอบใจมากนะแพร
ต่อจากลาสเวกัส พวกเราก็บินต่อมาที่ฮ่องกง ที่ฮ่องกงพวกเราก็มีคนมารับ เป็นเพื่อนที่ทำธุรกิจกะพ่อไอ่พีร์ เค้าก็ให้ลูกน้องขับรถมารับพวกเราที่หนามบิน ไปพักที่โรงแรมอันดับ 1 ของฮ่องกง แล้วพวกเราก็ไปเที่ยวเกาะฮ่องกงกันมั่วเลย ตอนกลางคืนเค้าก็มาเลี้ยงอาหารค่ำที่โรงแรม 3 วันที่อญุ่ที่ฮ่องกง อยากบอกว่าไม่มีใครในกลุ่มเคยมาฮ่องกงมาก่อน ไปกันแบบมั่วๆเลย แต่มีแต่ที่ๆน่าเดิน เช่นย่านหม่งก็อก แล้วก็ที่อื่นๆอีกเยอะ รวมทั้งดิสนีย์แลนด์ฮ่องกงด้วย เราเดินทางโดยรถไฟใต้ดินเป็นหลัก ก็ไปๆมาๆอย่างนี้ 3 วันเลย แล้วก็กลับเมืองไทย
ถึงสุวรรณภูมิ พ่อแม่มารอรับตั้งแต่ 2 ชั่วโมง ซึ้งเลย แล้วก็เดินทางกลับสู่มาตุภูมิอย่างปลอดภัย อีก 2 วันก็ไปขอนแก่นเพื่อศึกษาต่อ
ขอบคุณกี้มากนะ ที่ลงทะเบียน+จ่ายตังค์ให้ก่อน มันโทรมาหากุถึงเมกาเลย ซึ้งๆ
ตอนนี้ก็สอบใกล้เส็ดละ เหลือ อีก 2 วิชา ชิวๆ(มั้ย) ก็ชิวมาตั้งแต่แรกแล้วนี่เรา
วันหลังจามาใหม่ละกัน วันนี้ลาก่อบพบกันใหม่สัปดาห์หน้าเที่ยงตรง วันนี้ขอลาท่านผู้ชม สวัสดีครับ
April 18 OHIO ที่ร้ากกกกวันว่างๆ ในเมืองลุงแซม
หนาว...โคตร วันนี้(วันที่เขียนเสปซ)ยังอยู่ในเมกา รวมๆแล้วก็เดือนครึ่งละ แล้ววันนี้ก็ว่างทั้งวัน เลยมาเล่นเน็ตที่Library คิดถึงเพื่อนที่เมืองไทย พ่อแม่พี่น้อง และ ทู๊กกคน
อยู่ที่เมกานี่ไม่รู้ดวงดีรึเปล่าที่ได้มาทำงานที่บริษัทนี้ และเมืองนี้ take care ดีมาก ฝากเพื่อนๆคนไหนที่จะมา work & travel ปีหน้าด้วย HMS-Host เมือง Clyde รัฐ Ohio จะไม่ทำให้คุณผิดหวัง
เค้าดียังไงเหรอ?
เมื่อเทียบกับที่อื่นเค้าดีกว่าแน่ๆ เทียบยังไง ก็ฟังๆเอาจากเพื่อนที่ไปบริษัทอื่น แล้วมาเทียบกัน บริษัทนี้เป็นงานเกี่ยวกับ fast food ประมาณ KFC บ้านเรา แต่ที่นี่มีหลายร้าน เช่น สตาร์บัก ,ชินนามอน , ไอสไตร์ , เบอร์เกอร์คิง , และก้อ sabarro ซึ่งนิวได้ทำ sabarro ส่วนเพื่อนๆคนอื่นก็กระจายกันทำร้านอื่น
เรื่องค่าเหนื่อย เค้าให้เป็นอาทิตย์ นับเป็นชั่วโมง ถ้าอาทิตย์นี้ทำได้กี่ชั่วโมงก็คูณเป็นเงินไป
และที่นี่เค้าก็มีรถรับส่ง จากบ้านพักไปที่ทำงาน เป็นรถตู้ แต่บางทีเพื่อนร่วมงานก็ขับรถยนต์ส่วนตัวมารับเองเลย
แล้ววันหยุด เพื่อนร่วมงานที่นี่ก็จะขับรถมารับไปเที่ยว แบบว่าเพื่อนร่วมงานฝรั่งมีเยอะ ดูเหมือนเค้าแย่งกันมารับพวกเราไปเที่ยวมาก พออาทิตย์นี้หยุดเค้าก็โทรมาบอกว่าเดี๋ยวจะรับไปเที่ยวนะ อีกคนโทรมาช้ากว่าก็ไม่ทัน (งงชิบหาย ฝรั่งมันเห่อคนไทยมาก) พอใครพาไปเที่ยวเค้าก็จะถ่ายรูปร่วมกับพวกเราเป็นที่ระลึก แล้วก็เอาไปติดโชว์ที่ทำงาน เหมือนเท่มาก ที่มีรูปไปเที่ยวกับคนไทย! ที่เค้าพาไปเป็นแหล่งช็อปปิ้ง สวนสนุก สวนสัตว์
แล้วเวลาบ้านฝรั่งคนไหนจัดงาน ก็จะมาชวนพวกเราไปสังสรรค์กันที่บ้านเค้า ยังกะอเมริกันพาย
เรื่องอาหารการกิน ประหยัดไปเยอะ เพราะเราสามารถเอาอะไรจากที่ทำงานมากินก็ได้ พิซซ่า เค้ก น้ำที่ตั้งขาย อยากกินก็หยิบเลย ฝรั่งไม่ว่าแถมมันยังสนับสนุนอีก ที่หยิบมานี่เป็นของขายทั้งนั้น ราคาอย่าพูดถึง น้ำผลไม้ที่หยิบมากิน ขวดนึงตกเป็นเงินไทย 120 บาท บางทีนิวทำพิซซ่าเองแล้วก็เอากลับบ้านทั้งกล่องเลย คิดเป็นเงินไทย กล่องนั้น 1200 บาท
พอดีก่า ที่เล่าให้ฟังเผื่อพ่อแม่หรือคนอื่นเป็นห่วง ถ้าอ่านดูจะได้สบายใจ
ปล.คิดถึงทุกคนเลยที่เมืองไทย January 29 MGT ถล่มเสม็ดMGT in Samet
เช้ามืด วันที่ 25 มกราคม 2550 เวลาประมาณตี 4 การเดินทางได้เริ่มต้นอีกครั้งของกลุ่ม MGT ในรอบกว่า 1 ปี
ปีนี้ได้ข่าวว่าประสบความสำเร็จ กับสมาชิกที่เพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว
รู้สึกดีจัง มีคนนอกสาขาพูดว่า "อิจฉาการจัดการ รวมกันได้"
ก็แน่อยู่แล้วหล่ะ ก็สาขานี้มีแต่คนเก่งๆเรียนหนิ 5555
เข้าเรื่องละคร๊าบบ คือว่าสาขาการจัดการที่ผมเรียนอยู่เนี่ย ดีมากเลย มีจัดไปทัศนศึกษาทู๊กกกปี ง่ายๆก็คือไปเที่ยวนี่หล่ะ ปีนี้เนี่ยได้ไป เกาะแก้วพิสดาร ความสนุกหรอคับ เกินบรรยาย
วันที่ 25 เดินทางมารทอนขอรับ ออกจาก ม.ขอนแก่น ตี 4 ถึงท่าเรือเพเที่ยง เมื่อถึงแล้วก็ตาม step โบทเค้าหล่ะคับจัดการซื้อสิ่งเสพติดไปกว่า 7ooo ฿ จากนั้นขึ้นเรือต่อมุ่งหน้าสู่ เสม็ด กับที่พักสุดสวย วงเดือนรีสอร์ท
ถึง เสม็ดแล้ว โย่ววว ความสนุกก็ได้เริ่มต้นขึ้นคับ วันแรกเนี่ยมะค่อยมีอารัย ไครแมก มันอยู่ที่คืนที่ 2 คับพี่น้อง
วงเหล้าริมชายหาดกับเพื่อนๆเนี่ย บรรยากาศสุดแสนจะบรรยาย แต่ที่แน่ๆ สิ่งมหัศจรรย์แรกก็เกิดขึ้นต่อสายตาสาธารณะชน เมื่อ อั๋น ออดี้ ตุ้ม ไกค์ ภา กินเหล้า!!!!! ทำไมต้องตกใจ เพราะรู้ๆกัน 5 คนนี้การเรียนระดับเทพ ไม่เคยมีในหัวสมองอันน้อยนิดของผมคับที่จะเห็นเหล่าทีมชาติผิดศีลข้อ 5 "สุราเมรยะ มัชปมา ทัดถานา เวรมณี"
และแล้วไครแมกของงานจิงๆก็เกิดขึ้นคับ เมื่อปอน่ารัก โดนสัตว์มีพิษกัด ตอนตี 2 แตกตื่นกันหล่ะคับงานนี้ ตีโจทย์กันว่างูแน่ๆ ได้ขึ้น speed boat ข้ามไปฝั่ง ต่อด้วยรถสายด่วน 1669 มารับไปโรงพยาบาลระยอง ขอบอกตามตรงคับว่าการข้ามฝั่งครั้งนี้พลาดนิสนึงตรงที่ไม่มีเงิน กับ มือถือติดตัวสักอย่าง ได้แต่ใช้หน้าตาน่าสงสารยืมโน่นยืมนี่ ค้างนั่นเค้า ถึง รพ.ก็เจาะเลือดเป็นการใหญ่ ปรากฎว่า เป็นตะขาบครับ แต่ไม่ค่อยประทับใจหมอที่นี่เลย มนุษยสัมพันธ์ไม่ค่อยดีเลย แต่ก็โล่งอก คับ ปอไม่เป็นอะไรมาก
แต่สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกดีที่สุดๆๆๆซึ้งมากๆก็ตอนที่นั่ง speed boat กลับมาเกาะเสม็ดนี่หล่ะคับ ภาพที่เห็นเพื่อนๆเกือบทั้งหมดยืนรอพวกเราตรงริมชายหาด โบกมือเรียก ถือไฟฉาย รอรับ แบบว่าหายเมากันหมด ไม่นอนกันด้วย มายืนเป็นกำลังใจรอเพื่อนเนี่ย สุดประทับใจครับ
วันสุดท้าย กลับสู่มาตุภูมิ ก็เกิดเรื่องกับ อั๋นอีก แขนหักคับ แต่อั๋นสุดยอดจิงๆไม่ร้องเลย ชื่นชมคับ
สุดท้ายท้ายสุด ประทับใจจัง การจัดการ
โบทดูแลเพื่อนดีมาก อิ๊กช่วยเหลือเพื่อนดีมากอีกคน จินตลกโคตร กี้เฉื่อยมาก เอฟหน้าหล่า ท็อปตากล้องมืออาชีพ พี่อ้นโทรหาแต่น้องแก้ว พี่ปอนด์หนีไปนออย่างเดียว อุ้ยดูแลผู้หญิงดีมาก ตูนขี้เมา พี่ต้องเจอนิวโกงไพ่ พี่ปอป่วยซะงั้น ชัดเงียบโคตร ปอมาดามคงเกลียดตะขาบตลอดชีวิตเลย ต๊ะอ๊วกเร็วเกิ๊น ปอน้อยเจอท็อปนัวซะงั้น จ็อบหึงท็อปมั้ย ปอแขกเล่นไพ่ลูกเดียว ตุ้มขี้เมานะเรา ไก๋เงียบอีกคน ออดี้ตัวเล็กมากกกก อั๋นแข็งแกร่งเกิ๊น ออ้ม&ตา มากัน 2 คน โบว์ เมย์นี่ก็มากันสองคน บอยเก็บตัวจัง พี่หงษ์ซึมๆนะ ปิ๊กคุยโทรศัพท์ลูกเดียว ปาล์มน่ารักยังไงก็ยังงั้น พี่แนนคราวนี้ซี้ตั้มไม่มาด้วย อิงไม่คิดว่าจามา ปลาเจ้าแม่คาสิโน พี่เชตุไม่ยอมกินเหล้าเลย ปิดท้ายที่ภาขาดเธอคงขาดใจ January 13 20 ปีบริบูรณ์20 ขวบ...กูซึ้งๆๆ55+
ศุกร์ที่ 12 มกราคม 2550 วันอะไร?
* วันเกิดเรานี่หว่า *
* เพื่อนเลี้ยงฉลอง *
* ได้เค้ก 1 ปอนด์ *
* ได้เข้า u-bar *
* ได้ซึ้ง *
* ได้จำไว้ *
* ได้ทำบุญด้วย *
แต่ที่สุดๆคือกุได้เพื่อน
ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนเลยเด้อ ที่ทำให้วันนี้เป็นวันที่พิเศษที่สุด for me
ขอบคุณพี่ปอ ขอบคุณพี่ต้อง ขอบคุณพี่หงษ์ ขอบคุณพี่เชต ขอบคุณอิ๊กคิว ขอบคุณบอย ขอบคุณกี้ ขอบคุณเอฟ
ขอบคุณโบท ขอบคุณจิน ขอบคุณปาล์มมี่ ขอบคุณปิ๊ก ขอบคุณปอ ขอบคุณต๊ะ ขอบคุณปาล์มกับพี่เดียร์
ขอบคุณพ่อแม่
ขอบคุณคณะวิทยาการจัดการ ที่ทำให้กุได้เจอพวกมึง
กูซึ้ง!
December 03 และแล้วผีก็มีจิง และแล้วผีก็มีจริง
เรื่องที่จาเล่าเนี่ย มันอาจจะไม่น่ากลัวกับคนที่ฟัง แต่ถ้าเจอกะตัวเองเหมือนกุ มันก็อาจจาน่ากลัวนะ แล้วแต่คนจะเชื่อก็แล้วกัน
เมื่อก่อนกุไม่เชื่อเรื่องพวกนี้เลย ไปวัดก็ไม่คิดไรมากก็แค่ทำบุญเฉยๆ ผีเผออะไร บาปบุญไม่เคยเชื่อ
เพราะมันไม่เคยเห็นซะที ทั้งๆที่พ่อกุเนี่ยเชื่อแล้วก็พูดให้กุฟังตลอด
และแล้วเรื่องมันก็เกิด มีคืนนึงกุหลับ แล้วก็ฝันธรรมดา ฝันว่าเดินไปที่บ้านใครซักแห่ง มีหมาอยู่หน้าบ้านหลายตัว แล้วหมาพวกนั้นมันก็มากระโจนใส่กุ จนกุล้มแบบเจอหมารุมทำร้ายอ่ะ แล้วกุก็สะดุ้งตื่นอยู่บนเตียงในห้องนอนกุ ทั้งทีวี ตู้เสื้อผ้า เตียง ผ้าห่ม แอร์ อะไรที่อยู่ในห้องกุอยู่เหมือนเดิมเป๊ะๆสักพักก็เหมือนมีอารัยมาจับขากุ แล้วก็ลากขากุ ซึ่งใครลากกุก็มองมะเห็นเพราะมันมืดมาก พอลากกุ กุก็พยายามจะดิ้นแต่มันดิ้นไม่ได้ ขยับก็ไม่ได้ เหมือนผีอำ ลากจนจะตกเตียง กุก็ได้แค่ร้อง เห้ยๆๆๆ
แล้วก็สะดุ้งตื่นบนเตียงเดิมห้องนอนเดิมกับเมื่อกี้เลย แต่การตื่นครั้งนี้มันเป็นตื่นจิงๆแล้ว มันเป็นฝันซ้อนฝัน แต่ที่แปลกจัยที่สุดก็คือ ตอนกุโดนลากในฝันขากุมันไขว้กัน ขาขวาไขว้กะซ้ายอ่ะ แล้วพอตื่นมาจิงๆขากุไขว้กันเหมือนในฝันเป๊ะๆ เหงื่อนี่ไหล ท่ามกลางแอร์ที่เปิดอุณหภูมิ 20* กลัวโคตรค่ะลูก กลัวโคตร
แล้วเพื่อนก็ไปเล่าให้พระท่านฟัง พระท่านก็บอกว่า เจ้ากรรมนายเวรจะมาเอากุไป แต่ที่เอาไปไม่ได้เพราะบุญเก่ากุเยอะ
สรุปได้คร่าวๆว่าในฝันที่สองของกุมันก็คือวิญญาณกุ แล้วถ้าคืนนั้นกุไม่สะดุ้งตื่น ก็แปลว่าวิญญาณกุโดนดึงออกจากร่างไป นี่หล่ะที่เค้าเรียกว่าไหลตาย เมื่อบุญเก่ามึงหมด โดยที่ในชาตินี้มึงไม่สะสมบุญเพิ่มเลย มีแค่บุญเก่าที่รอวันหมด มันก็อาจจะเป็นเหมือนกุ กุอาจจะโชคดีที่กุยังมีบุญเหลือ แต่ถ้ามันหมดไปก่อนคืนนั้นหล่ะ กุอาจจะไปโดยไม่มีโอกาสได้ลาพวกมึงก็ได้ ที่เล่ามาทั้งหมดมันเป็นเรื่องจิงที่เกิดกับตัวกู คิดทีไรก็ขนลุก กุแค่อยากให้เพื่อนกุที่เค้ามาอ่านแล้วหาเวลาไปทำบุญบ้าง ไม่เสียหายอารัยอยู่แล้ว มันก็ได้กับตัวมึงเอง
วันนี้ออกจะเป็นการเป็นงานหน่อย แต่มึงอ่านแล้วก็เอาไปคิดดูแล้ะกันเด้อ
บาย
July 30 จิงเดี้ยร์นักก็อปปี้
สอบมิดเทอมรอบนี้เส็ด แต่รู้สึกไม่ค่อยดีเลย เพราะทำ funfin ไม่ได้แม้แต่นิด อาจจะติด F ตัวแรกก็เปนได้ สอบเส็ดก็กลับบ้านเลย พี่ปอซี๊ดไปส่ง ไอ้อิ๊กคูมันเป็นนักลอกเลียนจิงๆ กุพูดคำว่า "จิงเดี้ยร์" ไม่นานมันก็พูดตามแล้วก็กลายเป็นคำล้อกูเลย โดนซะเลย กลับขอนแก่นรอบนี้คำๆนี้อาจจะเปงคำล้อใหม่ก็เปงได้
อัพรอบนี้ ล้างมานาน ไม่รู้จะเขียนอารัย เพราะยังรับไม่ได้กับแชมป์โลกของอิตาลี กูเชียร์ตรินิแดด แทบขาดใจ หวังจะได้แชมป์โลกมาเชยชม เครียดนอนไม่หลับเลย ทำพ่อได้ลงคอ ตรินิแดด แอน โตเบโก้ ลูกทรพี
เรื่องสุดท้าย กกต. โดนจับ กูก็นึกว่าพ่อกูจะโดนไปกะเขาด้วย พอโทรถามพ่อดันพูดเป็นอีกอารมณ์เลย ดีๆนายใหญ่โดนจับ ไม่มีคนคอยสั่งงาน
ตลกอีกแล้วพ่อกู จิงเดี้ยร์ บายๆๆๆเจอกันๆ April 28 เพื่อนสนิท หลังจากไปเล่นสงกรานต์ที่ระยอง ก็ได้กลับมาเรียนซัมเมอร์จนปิด ทำให้ได้กลับไปอยู่บ้านสักที แต่เรื่องของเรื่องก็คือวันนี้ไอ้อู๋ได้ไปอยู่คนละทวีปกะกุแล้ว กุไม่ได้ไปส่งมันด้วย เสียใจมากๆ
วันนี้ก็พูดถึงไอ้อู๋แล้วกัน มันชื่อสุรสิทธิ์ มั่นคงสกุลกิจ มันเป็นเพื่อนที่กุสนิทที่สุดเลย ไม่รู้เพราะอะไร เวลาห่างๆมันแล้วขอแค่ได้ยินเสียงมันก็มีความสุขแล้ว เพื่อนๆที่เตรียมเรียกมันว่าเต๋า หรือ เต่า มันชอบทำตัวเก๋าๆก่างๆ เพื่อนๆเลยแกล้งมันโดยการยกย่องให้มันใหญ่โตเสมือนพระเจ้า เรียกมันว่าท่าน แล้วก็ใช้คำราชาศัพท์กับมัน สิ่งที่มันชอบที่สุดคือการเช็กรุ่น แม่งเช็กไปทั่ว แม้แต่กูยังไม่เว้น แต่ตอนหลังมันสถาปนากูให้เป็นมือขวามัน เป็นองครักษ์ให้มัน ชีวิตมันมีค่าที่สุดในจักรวาล ขี้ไคลมัน 1 มิล มีค่าเป็นแสนๆล้านดอลล่า แล้วเพื่อนๆสนิทมันก็พลอยรวยไปด้วย มันแจกเต๋าก าร์ดให้เพื่อนใช้ ซื้อเฟอรารี่ก็แค่โชว์เต๋าการ์ดเท่านั้น เจ้าของเค้าเกือบจะให้ทั้งบริษัท เฮ้อ......พอละ เอาเป็นว่ากูรักมันโคตรๆก็แล้วกัน
เพราะถ้าเล่าหมดคงต้องใช้เวลาเป็นเดือนๆ ก็แค่พอหอมปากหอมคอก็พอ
มีคนเคยบอกว่า เพื่อนที่สนิทและดีกับเราที่สุดคือเพื่อนตอนม.ปลาย และแล้วเมื่อกุรู้ว่าไอ้อู๋จะไป USA ความรู้สึกลึกๆมันก็ได้บอกว่าเพื่อนกูไปแล้ว เพื่อนสนิทกูหายไปแล้ว 1 คน เหลือไอ้พี ป็อด วาว ก้อง แมน อย่าหนีไปนะเมิง เดี๋ยวจะคิดถึง
วันนี้มาอัพก็ไม่มีอะไรมาแค่อยากมาพูดถึงเพื่อนสนิทกูคนนึงเท่านั้น April 07 open every day หลังจากที่กลับกรุงเทพเพื่อไปเลือกตั้ง แต่ก็ไม่ได้เลือก เนื่องจากไปดื่มกับเพื่อนที่รังสิตก่อนวันเลือกตั้ง ตื่นมาวันที่ 2 เมษายน แฮงค์ขอรับ เรียบร้อยโรงเรียนประชาธิปไตย อดไปเลือกตั้งเลยกู อุตส่าห์ตั้งใจกลับกรุงเทพเพื่อไปเลือกตั้งซะดิบดี เฮ้อ.....
ผลพวงของการไม่ไปใช้สิทธิ์ ที่เข้ากับตัวกุก็คือกูไม่มีสิทธิ์ลงสมัคร ส.ส. และฝันของกูที่จะเป็นนายก เพื่อพัฒนาประเทศชาติก็จบลงไปอย่างรวดเร็ว
การกลับกรุงเทพครั้งนี้ ชีวิตส่วนใหญ่ก็สยามอีกเช่นเคย ไม่รู้กูกับเพื่อนๆเร่ร่อนกันอยู่ได้ไงทั้งวัน แต่ที่สำคัญเลยก็คือ กูได้แดก"ชาบูชิ"หลังจากอดอยากมานาน แม่งถ้าขอนแก่นมี ชาบูชิ นะเมิง กูแดกทุกวันไม่เว้นวันหยุดราชการเลย แสด
และแล้วก็ต้องกลับขอนแก่นก่อนกำหนด ตอนแรกกะจะอยู่กรุงเทพอีกสักอาทิตย์ แต่เมื่อเสียงโทรศัพท์จากเพื่อนที่ขอนแก่นเข้ามา พร้อมกับคำว่า นิววันนี้มีสอบวิชา โคออบ กุนี่ซีดเลย บึ่งรถขึ้นทางด่วนมุ่งหน้าสู่มหานครขอนแก่นอย่างรวดเร็ว เหยียบ 140 เป็นอย่างต่ำ ใช้เวลาเดินทางเป็นประวัติศาสตร์หน้าใหม่ กรุงเทพ-ขอนแก่น 4 ชั่วโมงนิดๆขอรับ
เป็นอันว่างงคับ ที่ถึงโดยปลอดภัย แต่ที่สงสารคือรถ แล้วก็เงินในกระเป๋า 700 บาทกับค่าน้ำมัน
กลับมาเรียนได้ 3 วัน ตอนเย็นวันพุธ ก็มีทริปไปเที่ยวกับเพื่อนๆสาขา กลุ่มผู้ชายอีก คราวนี้ไปนอนรีสอร์ท ในเขื่อนอุบลรัตน์ สถานที่ดีมาก คืนนั้นกูหมดเบียร์ไปนิดหน่อย 3 ลังกับคนกินไม่ถึง 10 คน เมากันทั้งแถบ พวกไอ้โบ๊ท อิ๊ก จิน กี้ดื่มตั้งแต่ 3 ทุ่มยัน 6 โมงเช้า แหม ทำไปได้ เช้ามาออกบ่าย กลับสู่มาตุภูมิอย่างปลอดภัย
( ใกล้จบซัมเมอร์แล้ว เย่)(ง่วงนอนจัง)(เค้าไม่เคยคิดว่าเธอเป็นของเล่นเลยนะ อย่าคิดไปเอง)(รักเพื่อนๆทุกคนเลย) นอนละ March 10 มีแต่เรื่อง เรื่องแรกเลยก็คือแดจังกึม ตอนแรกไม่เคยคิดจะดูเลย แต่พอกระแสมันแรงก็เลยลองดูเล่นๆ ผลปรากฏว่าติดขอรับ แม่งอย่างกับกรูติดยาเลย ตอนนี้ต้องไปหาซื้อซีดีมาดู เครียดเลยกู นี่หล่ะที่เค้าเรียกว่า "ลองของ" ก็เป็นอันว่าจบละกัน แดจังกึม เรื่องต่อมา ก็คือวันที่17-19 นี้จะไปงานพัทยามิวสิคกับเพื่อนๆแกงค์ย่องมายิง มันก็มีเรื่องอีกคือหาที่พักไม่ได้ เดี๋ยวกรูไม่นอนแม่งเลย เรื่องของวันนี้บ้าง ตอนบ่ายๆนั่งเล่นวินนิ่งอยู่ในห้องนอน ไอ้เหี้ยพีแม่งโทรมาบอกว่า รุ่นน้องที่เตรียมมีเรื่องให้กูไปประสานพวกไอ้ติวมาสะสางงานหน่อย แต่ฝ่ายตรงข้ามเด็กเตรียมม.5 รวมกับพวกเซน พวกเด็กนอกอีกเป็นร้อย
แต่ลูกพี่ติวบอกพวกกูขอแค่ 10 คน ศึกครั้งนี้คงมันส์แน่ๆ สงครามสยามพารากอน 555
เปลี่ยนเรื่องบ้าง แบบผ่อนคลาย หลังจากพวกไอ้โบ๊ทตั้งฉายากูว่า เกย์ มาตอนนี้พี่หงส์มาเรียกกูทอมเฒ่า ตกลงกูนี่คงไม่มีทางได้เป็นผู้ชายเต็มร้อยสักกะที เออ เกรดบัญชีออกแล้ว ไอ้โบ๊ทหลังจากที่กลางภาคได้ 6 เต็ม 30 เกรดมันออกมาได้ C+ ครับไม่น่าเชื่อ เพื่อนๆได้อะไรกันบ้างบอกหน่อยนะ ตั้งแต่ปิดเทอมมามีแต่ไอ้จินกับไอ้กี้นี่หล่ะที่โทรมาถามข่าวคราว วันนี้ถือโอกาศเขียนซุบซิบสาขาโดยนิวละกัน ห้ามว่ากันนะ ขำๆ
1 โบท ความจริงมันมีเมียแล้วแต่มันปกปิด
2 อิกคิว มันเป็นคนรักเพื่อนมากๆ
3 ปามมี่ ใจลึกๆเนีย โคตรดีเลย ชอบภา
4 บอย สุภาพชน
5 จิน ข้างในใจมันดีนะ แต่แสดงตัวไม่เป็น
6อุ้ย ทำงานดีนะ ช่วยเหลือดี มันก็ดีอ่ะ
7 พี่หง ก็เหมือนคนแก่อ่ะ ไม่รู้จะว่ายังไง
8 พี่ตั้ม ฮาดี
9 ต๊ะ ฮาดี น่ารักดี
10 ปอวทันยา น่ารักดี ฮาด้วย
11 ปาม เหมือนเด็กน้อย บอกไม่ถูก
12กี้ ถ้าได้ลองคบกับมันแล้วคุณจะรู้ว่าเพื่อนในความฝันเป็นยังไง
13 เอฟ มันเป็นคนขี้เกรงใจคนนะ
14 ภา ผู้หญิงคนนึงที่กูคิดว่าผู้ชายคนไหนได้ครอบครอง คนๆนั้นโคตรโชคดี
15 ปอแขก ผู้หญิงที่ช่วยเหลือกูกับโบ๊ทมากที่สุด ขอบคุณมากๆนะปอ
16 พี่ปอ รุ่นพี่ที่วางตัวดีมากไม่เหมือนเพื่อนแกอีกคน
17 พี่เกต หน้าเด็ก แต่อายุไม่เด็ก คุยสนุก นิสัยน่ารัก
18 พี่แนน ไฮโซประจำสาขา เวลาคุยต้องคุยเรื่องไฮโซๆ
19พี่อ้น น่าเกรงใจในความน่ารัก แกมโบ
20พี่ปอน ไม่น่าเกรงใจเลย ฮาเกิน
21ปอน้อย ดีๆๆๆเรื่องเที่ยว
วันนี้พอละ เดี๋ยวมาต่อวันหลัง จาไปเที่ยวกับเพื่อนแล้ว
เจอกัน เมื่อถึงวันเรียน เราเจอกันใหม่เด้อ บาย March 04 จบแล้ววันนี้เสนอตอน แปลกใจ แปลกใจ กุจบปี 1 แล้วหรือนี่ ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลยเพราะกุก็เพิ่งจะอายุย่างเข้า 12 เองดันเรียนจบปี 1 ซะแล้ว เพื่อนๆก็ชอบพาไปดื่มน้ำอะโบ๊ะจะมะอีก อย่างเค้าต้องดื่มนมนะ แต่ตอนนี้ก็มีแต่เรื่องแปลกใจ เพราะดันไปสังเกตไอ้ฉี ทำไมมันเมาง่ายจังวะ แค่มองเห็นมิ๊กเซอร์ก็เมาได้แล้ว ผิดกับกรู เมาไม่เป็น แบบว่าคนมันคอแข็งอ่ะนะแดกเพียวคนเดียว10กรม กูยังแบบว่าเฉยๆเลย อีกเรื่องพี่ไอ้ฉี ไม่ใช่พี่ผู้หญิงนะ พี่ที่แบบว่าแซ่ฉอเหมือนกันอะ ทำไมเค้าคิดค่าขนส่งแพงจัง วันนั้นที่ไปยูบาร์ กูเสือกเข้าไม่ได้ แม่งเสรีพิสุทธิ์มา กูอดเข้าไปมันส์เลย เดี๋ยวมึงกูอายุถึงก่อนเหอะมึงกูจะเข้าไปเหมาเหล้ามาแดกคนเดียวเลย ไม่รู้จักกูซะแล้ว แสด ก็สนุกสนานกันไป ซีบักเจิง ตอนนี้เพื่อนที่กรุงเทพคงปิดเทอมกันแล้ว เดี๋ยวกูกลับกรุงเทพไปถล่มสยามให้ราบคาบเลย ไม่ได้ไปสยามนานละ ไม่รู้หิมะตกยัง * เจอกันเมื่อชาติต้องกาน วีรบุรุษเตรียมอุดม ย่องมายิงและซีบักเจิง
+++ คำถาม +++อะไรเอ่ยเรียกกูฉีได้ แต่อย่าเรียกกูน้อง....? ส่งคำตอบกันเข้ามานะครับ หมดเขต วันที่ 32 มกรายน ศกนี้ บายๆๆๆๆ69
February 08 ระยอง!!!!!!เที่ยวทาเล.......
"แสดดำ วิทยา แหล่งศึกษาไทบ้านขอนแก่น"
เสียงร้องเพลงโว๊กว๊ากโวยวายของพวกขี้เมากลุ่มหนึ่งริมหาดชมตะวัน จังหวัดระยอง พวกเขาเหล่านั้นเมาโดยไม่เกรงใจชาวบ้านเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาถือว่าพวกเขาได้เหมารีสอร์ทนั้นแล้ว กลุ่มคนกลุ่มนั้นเรียกตัวเองว่า "ซีบักเจิง" หรือพูดกันตามหลักการก็คือ กลุ่มนักท่องเที่ยวชั้นปี 1 สาขาการจัดการ ม.ขอนแก่นนั่นเอง
กลุ่มคนที่ว่านี้ประกอบไปด้วยรายนามต่อไปนี้
1.ป๋าอ้น-ผู้ทำงานอย่างหนักกับการเดินทางทรหดครั้งนี้
2.พี่ปอนด์-สมุนป๋าอ้น ทาสรับใช้ที่จงรักภักดีของป๋า
3.จิน "เรียกกูฉีได้ แต่อย่าเรียกกูน้องเฉียง อ่าวชน"
4.โบ๊ท-อ่ะ รนละอ่ะ
5.อิ๊กคิว- ไอ้เหี้ย dot-a
6.ท็อป- กูพลาดลงไป30 หน่วยว่ะ
7.ปาล์มมี่ "แม้ตัวจะห่างไกล แต่ใจเราใกล้กัน"
8.กี้-"มึง....กูสุดยอดมั้ย"
9.พี่ต้อง-ผู้เดียวที่ล้มแชมป์จากจินได้
10.เอฟ"ไอ้ก่าดอแม้ว"
11.พี่ตั้ม "รู้รึยังว่าตั้มเป็นตุ๊ด ยังมีคนไม่รู้อีกนะ"
12.พี่หงษ์ "คราวหน้าจาพาแฟนมา555"
13.พี่แนน-ไฮโซประจำสาขา
14.พี่เกตุ "เนียนเด็กนะเราเนี่ย"
15.โอปอล์ "อย่าถ่ายโอปอสิ อาย"
16.ปลา-ถ้าขาดเธอ เราอาจอดตาย ขอบคุณครับ
17.ดวง "เธอบอกว่าเธอเป็นแฟนจ็อบ"
18.จ็อบ - เธอบอกว่าเธอเป็นแฟนดวง
19.ปุ๊กปิ๊ก"ชอบไข่คะ ชอบไข่"
20.บอย-มาเย็น เช้ากลับ
21.พี่ปอ"ซึ้งโบทครับ ไม่เคยเห็นมาก่อนคนอย่างนี้"
22.ปาล์ม&พี่เดีย-เค้าบอกว่าเค้าเป็นการจัดการสมทบ
และสุดท้าย นิวเอง ง่ายๆสั้นๆ "กูไม่ใช่เกย์"
สุดยอดของการเดินทางท่องเที่ยวเลยก็ว่าได้ ทริปนี้ คืนแรกนอนอ่าวไข่ คืนที่สองนอนชมตะวัน<พลาดแล้ว>เล่นทะเล บานาน่าโบท ฟุตบอล&วอลเล่บอลชายหาด ดำน้ำ ดูเต่า นั่งเรือชมเกาะ และที่ขาดไม่ได้ก็คือ เล่นไพ่และแดรกเหล้า ความรู้สึกพูดได้คำเดียวเลยว่า มีความสุข ความสุขที่หายากกับการได้ไปเที่ยวกันกับเพื่อน ช่วยเหลือกันทุกอย่าง ประทับใจจนระบายไม่ออกเป็นตัวหนังสือ การเที่ยวในครั้งนี้เกือบล่มแต่ก็ลุล่วงไปได้ ก็ขอขอบใจเพื่อนๆพี่ๆทุกคนที่ยังมีใจทำงานด้วยกัน ขอบคุณจิงๆสำหรับทุกอย่าง
* เคยคิดว่าถ้างานนี้ล่ม ปีหน้าคงจบเห่หล่ะคราวนี้
* แต่ตอนนี้คิดว่าสาขา การจัดการ เจ๋งที่สุดในโลกแว้ว January 24 คนรักของนิว กูรักแม่
มีคนเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนครูพงษ์เทพ กระโดนชำนาญ(ศิลปินเพลงเพื่อชีวิต) แกอยู่ในป่ากับเพื่อน 5-6 คน ทุกวันก็จะเปลี่ยนเวรกันล่าสัตว์ป่ามาทำอาหาร วันหนึ่งเป็นเวรของครูพงษ์เทพ แกก็คว้าปืนยาวสะพายบ่าเดินเข้าป่าไป อาหารโปรดของครูพงษ์เทพครูแกงเนื้อลิง พอเดินเข้าป่าไปได้สักพัก เห็นลิงตัวหนึ่งนั่งอยู่บนต้นไม้หันหลังให้....แกก็รีบยกปืนประทับบ่ายิงเปรี้ยงไปที่ตัวลิง เหตุการณืประหลาดก็ได้เกิดขึ้น.....ปกติลิงพอถูกยิง จะหล่นตุ๊บจากต้นไม้ทันที แต่ลิงตัวนี้นั่งจับกิ่งไม้เฉย ไม่หล่นลงมา จะว่ายิงไม่ถูกก็ไม่น่าเป็นไปได้ เพราะครูพงษ์เทพแกยิงปืนแม่น ระยะแค่นี้ เป้าใหญ่ขนาดนี้ไม่พลาดแน่นอน ในขณะที่กำลังสงสัยอยู่นั้น ลิงตัวที่ถูกยิงก็ร้องโหยหวน เสียงดังมาก ฝูกลิงที่กำลังหากินกันใกล้ๆ วิ่งแห่กันเข้ามาหาลิงที่ถูกยิง แล้วร้องโหยหวนเหมือนกันหมด.....แกตกใจ ยืนตกตะลึง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สักครู่ลิงตัวที่ถูกยิง โยนวัตถุสีดำขนาดเล็กชิ้นหนึ่ง ให้กับลิงที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วลิงที่ถูกยิงตัวนั้นก็หล่นตุ๊บลงมาจากต้นไม้ ครูพงษ์เทพรีบวิ่งเข้าไปดู .. ลิงถูกยิงเข้าที่หลัง ทะลุหน้าอก เลือดแดงฉานเต็มตัว ครูพงษ์เทพเห็นแล้วต้องเบือนหน้าหนี---ลิงที่ตกลงมาเป็นลิงแม่ลูกอ่อน...ขณะที่ถูกยิง เธอกำลังให้นมลูก....ลูกตัวน้อยกำลังดูดนมอย่างมีความสุข....ทันทีที่ถูกยิง ถ้าเป็นลิงตัวอื่น จะหลุ่นตุ๊บลงจากต้นไม้...แต่แม่ลงตัวนี้ยังหล่นไม่ได้ ยังตายไม่ได้ เพราะเธอยังมีภาระกิจใหญ่หลวงที่ต้องทำ คือรักษาชีวิตลูกน้อยให้พ้นอันตราย เธอกัดฟันโหนกิ่งไม้ไว้ แม้จะเจ็บปวดแทบขาดใจ มองดูเลือดที่ไหลเป็นทาง ด้วยความตกใจ พยายามรวบรวมพละกำลังที่ยังมีเหลือทั้งหมด ตะโกนสุดเสียง ร้องเรียกฝูงลิงเข้ามาใกล้ๆ แล้วกูฝากฝังให้เลี้ยงลูกน้อยแทนเธอ หลังจากโยนลูกให้จ่าฝูงแล้ว..มองดูลูกจากไปจนลับสายตาแล้ว...แน่ใจว่าลูกปลอดภัยแล้ว...จึงหลับตา และหล่นลงมา...ตาย
ครูพงษ์เทพก้มมองหน้าลิงแล้วร้องไห้ เพราะที่เบ้าตาลิง มีหยดน้ำใสๆกำลังไหลริน ครูพงษ์เทพรีบเดินกลับที่พัก เอาปืนไปเผาทิ้ง..ไม่ยอมล่าสัตว์อีกเลย..ตลอดชีวิต'''เป็นภาพความรักที่ยิ่งใหญ่ของแม่ลิงที่มีต่อลูกน้อย สิ่งนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ครูพงษ์เทพแต่งเพลงขึ้นมาเพลงหนึ่งชื่อว่า เพลง "ลิงทะโมน" เพื่อยกย่องความรักของแม่ที่มีต่อลูก
the end
พออ่านจบ กรูก็อยากกลับไปกราบแม่ ดูแลแม่ให้ดีที่สุด อยากทำอะไรเพื่อแม่บ้าง เพราะว่าความรู้สึกกูเหมือนกับว่ากูชอบทำอะไรให้แม่ไม่สบายใจ แบบว่าเอาแต่ใจตัวเอง มีเพื่อนคนหนึ่งของกูบอกว่า ชาตินี้จะทำให้แม่ดีใจสักกี่ครั้งกัน แล้วก็กลับมานึกถึงตัวเอง ไม่เลยมั้ง
คำๆนี้ได้ยินบ่อย บอกรักแม่ไม่ต้องรอวันเกิด หรือวันแม่แห่งชาติ คุณจะเหลือเวลาอยู่กับท่านนานเท่าไหร่กัน พยายามทำสิ่งที่ดีที่สุดกับท่าน หาเวลามาอยู่กับท่านให้มากที่สุด นี่หล่ะคือของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่แม่ต้องการ
*กูซึ้งมั้ย 55 นานๆที
*กูพิมพ์เอง เอามาจาก pen
*ย้ำกูพิมพ์เอง โปรดเชื่อว่ากูพิมพ์เองและก็ไม่ได้เพ้อเจ้อ
กูอัพวันนี้เพื่อจะบอกว่า กูรักแม่โว้ย
January 17 นิวมาแว้ว เรื่องเซอร์ไพรส์วันที่ 15 ม.ค.
หลังจากที่กูกลับมาขอนแก่น ก็มีเรื่องเซอร์ไพรส์ซะแล้วเมื่อเพื่อนๆที่ม.ข. จัดวันเกิดย้อนหลังให้ ตอนแรกกะจะให้กูเซอร์ไพรส์ แต่ความลับไม่มีในโลกโดนกูจับได้ก่อน
กะจะทำกูซึ้งเหรอ ไม่มีวันเห็นน้ำตากูหรอกไอ้โบท 55 เริ่มงานวันเกิดก็มีเค้ก 2 ปอนด์
และที่ขาดไม่ได้สำหรับปาร์ตี้แกงค์ ก็มี 100 piple และ บรั่นดีที่ให้เป็นของขวัญกู เมากันพอหอมปากหอมคอ แต่งานนี้ไครแมกซ์ดันไปอยู่ที่จิน เพราะพี่แกเมาแบบไม่เกรงใจ ใครเลยเล่นเอาเพื่อนๆเครียดกันหมดเลย แต่ก็สนุกสนานกันไป
ความรู้สึกกูตอนที่เพื่อนๆเลี้ยง แม่งซึ้งสัด ความคิดกูที่อยากซิ่วกลับกรุงเทพหายไปจากสมองอันน้อยนิดของกูเลย หลังจากที่เพื่อนๆได้มอบมิตรภาพที่ไม่อาจจะตัดทิ้งได้
งานคืนวันที่ 15 ไม่รู้เพื่อนๆหมดเงินไปกันคนละเท่าไร แต่ก็เหอะเงินซื้อคำว่าเพื่อนไม่ได้หรอกจิงม่ะ(ก็กูไม่เสียเงินนี่เลยพูดได้)งานนี้จบลงไป กูได้คำว่าเพื่อนมหาลัยไปเต็มๆ
กูขอบใจสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะเว้ย ไอ้โบท(แม่งาน) อิ๊กคิว กอล์ฟ ปาล์ม บอย จิน กี้ พี่ปอ พี่เชตุ ปาล์มมี่ ท็อป และก็ไอ้เอฟ
ความรู้สึกที่หาได้ยาก และกูคงจะจดจำไปอีกนานแสนนานเลย ซึ้งหว่ะเพื่อน
อะไรเอ่ย 9 - 2
มาต่อกันวันนี้บ้าง วันที่ 16 ม.ค. 49
วันนี้ที่คณะวิทยาการจัดการมีการแข่งขันกีฬาประเพณีระหว่างสาขา หรือ ms-sport ในวันแรก ความจริงกีฬานี้จะรวมทุกชั้นปีของแต่ละสาขามาแข่งกีฬากัน
แต่เรื่องของเรื่อง สาขาที่กูพักพิงอยู่นี่มันมีแค่ปีเดียว MGT สาขาน้องใหม่
แต่ด้วยสปิริตอันแรงกล้าสาขาเราลงแข่งโดยไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีรุ่นพี่ รายการแรกฟุตซอลชาย สาขาเรามีจิน กูนิว พี่อ้น พี่ปอน ชัด ตูน และก็กี้ พบกับสาขาโรงแรมสมทบ ผลการแข่งขัน สาขาเราสู้ไม่ได้สักกระบวนท่า โดนไปเบาะๆ 9-2 ในนัดแรก แต่ก็ประสบความสำเร็จยิงได้ตั้ง 2 ลูกที่ไม่คาดคิด จาก ชัด และกูเอง(ฉลองเป็นวันเกิด) และที่ประสบความสำเร็จอีกอย่างคือการที่เพื่อนๆสาขาได้มานั่งดูให้กำลังใจมากพอควร ทำให้กูรู้สึกว่าสาขากูก็ถือว่าใช้ได้นี่หว่า เริ่มรักสาขาขึ้นมาละ อีกกีฬาที่แข่งวันนี้คือฟุตซอลหญิง ผลปรากฎว่าพ่ายการเงินไป 2-1 โดยเป้ยิงคนเดียว 2 ลูกคือยิงเข้าประตูตัวเอง 1 และก็ประตูคู่แข่งอีก 1
จบการแข่งขันกีฬาระหว่างสาขาวันแรก 555 แพ้เรียบ แต่พรุ่งนี้มีแข่งอีก ฟุตซอลชายรอบแรกนัด 2 เจอโรงแรมปก นัดนี้ภาวนาว่าขอแค่เสมอละกัน จบรอบแรกจะได้มีแต้มเหมือนชาวบ้านหน่อย
วันนี้ง่วงแล้วไปนะสุดหล่อ สุดสวย บายๆๆๆๆ January 14 ครั้งที 2 แว้วและแล้วผมก้ออายุ 19 จนได้แต่ถึงยังไงๆ ก็ยังเข้าเธคแบบภาคภูมิใจไม่ได้อยู่ดี ยังคงต้องแอบๆเข้าไปอีกปีนึง แต่พอเข้าได้แบบถูกกฎจริงๆกลับจะไม่ค่อยเข้า เพราะมันคงจะถึงจุดอิ่มตัวแล้ว วันเกิดวันที่ 12 มกราคม ที่ผ่านมาก็ดีใจและขอบใจเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่โทรศัพท์มาอวยพร และก็ส่ง sms ให้ ขอบใจมากๆๆๆๆๆๆ ซึ้งจัง วันที่ 12 ไม่ได้เลี้ยงเพื่อนที่ ขอนแก่นเลอะ แบบว่าขอโทษ แต่จะเลี้ยงย้อนหลังชัวร์ เพราะว่าเพิ่งรูว่าเพื่อนที่ขอนแก่นมีคนเตรียมของขวัญให้ โคตรรู้สึกดีเลอะ ที่ไม่ได้เลี้ยงตามเวลาเพราะว่า กูต้องกลับบ้านไปเลี้ยงกับครอบครัวอ่ะครับ
ความรู้สึกตอนนี้หลังผ่านวันเกิดไปก็เริ่มคิดว่าอนาคตต่อจากนี้ อีก 1 เดือน 1 ปี หรืออีก 10 ปีต่อจากนี้เราจะเป็นอะไร เราคงเป็นผู้ใหญ่ที่มัวแต่ทำงานจนดึก แล้วก็กลับบ้าน อย่างนี้ทุกๆวัน ชีวิตวัยทำงานก็คงจะน่าเบื่อน่าดู แล้วก็กลับมาคิดว่าทำไมชีวิตในตอนนี้เหมือนไม่ได้ทำอะไรเลย เหมือนยังสนุกไม่เต็มที่เลย ทำไมเราปล่อยให้ชีวิตที่อิสระขณะนี้ผ่านไปโดยเราไม่เสียดายเวลาเลอะ นี่ก็จะขึ้นปี 2 แล้ว .......เฮ้อ คิดมากเกินไปและ กรู สุดท้ายก่อนไป กูอยากบอกเพื่อนกูว่า กูรักเพื่อนกูทุกคนะเว้ย ที่กูเคยทำอะไรไม่ดีไป ก็อย่าไปคิดมาก คำพูดกูไม่ต้องใส่ใจอะไรมากหรอก เพราะกูก็เป็นคนอย่างนี้ ชอบพูดให้ฮา แต่ถ้าพูดแรงเกินไปกูก็ขอโทษนะที่นี้ละกัน ที่กูพูดกูไม่มีเจตนาที่จะให้พวกมึงเอาไปคิดมากนะ เพราะถ้าคำที่กูพูดไปแล้วทำให้เพื่อนกูคิดมาก หรือ เสียใจ กูก็คงรู้สึกไม่ดี ที่เขียนอย่างนี้เพราะเพิ่งผ่านวันเกิดกู กูก็เลยอยากเขียนอะไรที่เป็นทางการหน่อย เขียนเพื่อให้เพื่อนรู้ความรู้สึกจริงๆของกูอะคับคุณเพื่อนๆ "กูอาจจะไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย แต่ถ้าเพื่อนกูไม่สบายใจ หรือมีปัญหาเดือดร้อน กูพร้อมช่วยนะเว้ย ไม่มากก็น้อยหล่ะวะ อย่าลืมเพื่อนอย่างกูนะเว้ยไอ้พี อู๋ ก้อง วาว ป็อด จิม แมน กุ๊ก เจ กอล์ฟ ตูน เจี๊ยบ จ๋า ยุ้ย ภาค ต้อม(ตะเคียน) แล้วก็พวกเด็กม.ข.ไอ้โบ๊ท อิ๊ก จิน f พี่ปอน พี่อ้น บอย กอล์ฟ ปาม พี่ปอ กี้ ท็อปแล้วก็ปอ(รุ่งอรุณ) กุ๊กุ๋ยเป้ ฝน ปอต๊ะปาม ปามมี่ ปุ๊กปิ๊ก อีอุ้ย ภา พี่หง ซอส ฝ้าย พี่แนน พี่ตั้ม และโบว์" กว่าจะไล่หมด(ยังไม่หมดหรอก) วันนี้เพ้อเจ้อไปหน่อย วันหน้ากลับมา คงไร้สาระเหมือนเดิมอีกกรู วันนี้ไปละ bye January 10 ครั้งแรกของการอัพไดกูลองทำเล่นๆ แม่งได้เฉยเลยได้แรงบันดาลใจจากไอ้เหรี้ยแมน ลาตีฟ มันแม่งหรอกให้กูทำ เพื่อจะมากวนตีนกู แต่ก้อดีกว่ากูอยู่เฉยๆ ตอนนี้กูโคตรคิดถึงเพื่อนที่เตรียมเลย ไอ้อู๋ หรือไอ้เต๋า กูอยากอยู่ใกล้ๆมันหว่ะ มันแม่งคุ้มครองกูได้ เต๋าเค้าหย่าย ไอ้พี ประธานแกงค์ ตักเตือนเพื่อนตลอด ดูจากการด่าเพื่อนด้วยความจริงใจ ไอ้ก้อง เล่นวงด้วยกัน กลุ่มเดียวกันอีก นักวอลเล่นี่หว่าก้อง ไอ้แมน ช่วยทุกเรื่อง กูซึ้งแมร่งหว่ะ ไอ้วาว เก่งคอมสาด ช่วยกูรอดตายหลายครั้งละ ป็อด ผู้จัดการเวเนเซีย อพาร์ตเมนต์ และคนอื่นๆ ไอ้ต้อม ไอ้กุ๊ก แต็ก เตอร์ โบว์ ตั๋ง และคนอื่นๆกูคิดถึงหมด 555 และแล้วกูก็ขี้เกียจพิมพ์ละ แต่เพื่อนที่มหาลัยกูก็ดีไม่แพ้ที่เตรียมเลย เค้าเรียกว่ามีการทดแทน แต่แม่งโคตรบ้า dota เลย กูก็อยากเล่นด้วย แต่พี่เฉียงแม่งชอบไล่ฆ่ามือใหม่อย่างกู เซ็งเลย เกือบลืมพูดถึงวงโยธวาทิตบุญวัฒนาเลย วงที่กูโคตรรัก และกูก็เสียใจมากที่กูไม่ได้อยู่ครบ 6 ปี มันเป็นความทรงจำที่ดีหนึ่งความทรงจำในชีวิตกูเลยที่กูเคยเป็นวงโยบุญวัฒนา วันนี้พอละ เดี๋ยวกูคงต้องมาระบายความในใจที่กูเก็บไว้แพร่กระจายให้ชาวโลกอีกแน่นอน ไปละนะ |
|
|
